HISTORIA PARAFII
Pierwszą świątynię w Krasnem ufundował w 1380 r. Sławomir de Crasne, a pierwszy proboszcz odnotowany został w 1443 r. Świątynia była drewniana i nosiła wezwanie św. Jana Chrzciciela, tak jak występujący pod datą 1482 r. nowy drewniany kościół ufundowany przez stolnika ciechanowskiego Mikołaja Krasińskiego. Kościół ten spłonął.

Biskup krakowski i podkanclerzy koronny Franciszek Krasiński (1525-1577) ufundował w rodowym gnieździe nowy murowany kościół. Nową nawę dostawiono do zachowanego prezbiterium. W fasadę zachodnią nawy wbudowano osiową wieżę i parę trzynawowych kaplic oraz kryptę grobową na osi jej wschodniej części. Prace budowlane zakończone zostały w 1570 r. Konsekracja kościoła nastąpiła 18 września 1575 r. w Niedzielę Podwyższenia Krzyża Świętego, a dokonał jej biskup płocki Piotr Myszkowski.

Biskup Franciszek Krasiński w testamencie z 1577 r. przekazał do rodowej parafii srebrne naczynia i szaty liturgiczne, książki teologiczne, a także 500 zł na czynsz, na utrzymanie kościoła.

Pierwsze obszerniejsze informacje dotyczące wyglądu kościoła przynoszą akta wizytacji z 1599 i 1609 r. Wg zapisów kościół ówczesny był budowlą jednonawową, ceglaną, pokrytą drewnianym dachem, z dzwonnicą, zakrystią i dwoma kaplicami, z którymi tworzył plan krzyża łacińskiego.

Dwie kaplice dobudowane do kościoła ustawione były naprzeciw siebie: po prawej pw. św. Wawrzyńca, bogato uposażona przez podkomorzego różańskiego Mikołaja Krasińskiego (zm. 1601 r.), w której wnętrzu wystawiono nowy ołtarz z przedstawieniem św. Anny; po lewej pw. św. Andrzeja, cała malowana z dotacji sędziego ziemskiego ciechanowskiego Andrzeja Krasińskiego (zm. 1612 r.).

Wnętrze kościoła było sklepione, a na ścianach znajdowały się obrazy lub polichromia. Zdobiły je również trzy ołtarze – główny z obrazem „Ukrzyżowania”, drewniana ambona, marmurowa chrzcielnica, ławki, prospekt muzyczny, sakramentarium.

Zapewne w 1. połowie XVII w. elewacji zachodniej kościoła nadano formy późnorenesansowe. O dziejach kościoła w kolejnym półwieczu wiemy niewiele. Sytuacja się zmieniła na początku lat 60. XVII w., kiedy to fundacje na rzecz kościoła rozpoczął podskarbi wielki koronny i wojewoda płocki Jan Kazimierz Krasiński (1607-1669). Prawdopodobnie postanowił on stworzyć w świątyni rodowe mauzoleum, a motywem tego była śmierć w 1663 r. drugiej żony Amaty hr. Andrault de Langèron.

W 1668 r. Jan Kazimierz Krasiński chciał przekazać probostwo w Krasnem zakonowi Kanoników Regularnych Laterańskich z Czerwińska. Przedsięwziął w tym celu działania gospodarcze stwarzające podstawy dalszego funkcjonowania parafii. Posunięcie to stało się konieczne w związku ze zniszczeniami, podczas „potopu szwedzkiego”, wsi stanowiących uposażenie dotychczasowej tzw. parafii świeckiej W tym samym roku erygował specjalny fundusz na utrzymanie proboszcza (prepozyta), 4 wikariuszy (zakonników), 7 muzyków, organisty i zakrystianina oraz przytułku dla tuzina ubogich „dziadów”. Posunięcia te spotkały się ze sprzeciwem bpa płockiego Jana Gembickiego oraz ówczesnego proboszcza ks. Marcina Łączyńskiego, który był proboszczem w Krasnem do 1680 r.

Sprawa ta stała się aktualna w 1681 r., po śmierci tego ostatniego, kiedy to bp płocki Bonawentura Madaliński wyraził zgodę na sprowadzenie zakonników z Czerwińska. Kanonicy ci byli czynni w Krasnem w latach 1682-1879. Ustanowienie prepozytury i przejecie parafii przez nowych właścicieli miało miejsce za czasów następnego właściciela Krasnego, referendarza wielkiego koronnego Jana Bonawentury (Dobrogosta) Krasińskiego (1639-1717).

W 1689 r., zgodnie z barokową duchowością, do świątyni wprowadzono dwa bractwa religijne: Matki Boskiej Szkaplerznej i Matki Boskiej Różańcowej.

Zmiana sytuacji prawnej parafii w Krasnem przyczyniła się również do ponownej jej konsekracji w 1684 r., z okazji której kościołowi nadano dodatkowe wezwanie Podwyższenia Krzyża Świętego. Należy też przypuszczać, że w 1684 r. dokonano rozbiórki drewnianego prezbiterium i rozpoczęcia murowania nowego, pod którym umieszczono kryptę grobową rodu (pracę przy rodowej nekropolii rozpoczął już ojciec Jana Dobrogosta, Jan Kazimierz, który wzniósł tam dla siebie sarkofag).

Za czasów starosty opinogórskiego, przasnyskiego i nowomiejskiego Błażeja Jana Krasińskiego(1703-1751) w 1738 r. powiększono prepozyturę o dwóch zakonników oraz przeprowadzono kolejne remonty w latach 1739-1746. W latach tych wzniesiono obecny trójnawowy korpus (dobudowano nawy boczne), przekształcone prezbiterium oraz dobudowano za prezbiterium zakrystię ze skarbcem na piętrze. Pod nawą południową wymurowano nową kryptę grobową, którą połączono ze starą pochodzącą z XVI w. pod nawą główną, rozpoczęto przebudowę fasady zachodniej. W 1747, czeski malarz, Sebastian Eckstein, na polecenie Błażeja Krasińskiego (malarz ten pochodził z Brna na Morawach) wykonał polichromię kościoła. Na wschodniej ścianie prezbiterium i na ścianach naw sceny Męki Pańskiej, Podwyższenia Krzyża św., Matka Boska Szkaplerzna, św. Augustyn, św. Rodzina, Matka Boska Różańcowa, św. Błażej, Św. Wawrzyniec (w prezbiterium i nawie głównej sceny pasyjne, w nawach bocznych maryjne i związane ze świętymi).

Przed 1756 r. ufundowano nowe organy i kościół benedyktowano (poświęcono). Prawdopodobnie przed 1773 r., wnętrze kościoła wzbogaciło się o rokokowe wyposażenie rzeźbiarskie tj. ołtarz główny, ambonę i 2 konfesjonały (prace pozłotnicze wykonano w 1774 t.)

28 lipca 1787 r. w kościele w Krasnem miała miejsce uroczystość związana z pochówkiem serca starosty opinogórskiego i marszałka konfederacji barskiej Michała Hieronima Krasińskiego (1712-1784). W 1808 r. miał miejsce kolejny pożar kościoła, w wyniku którego zniszczeniu uległa m. in. fasada i naruszone zostały kondygnacje ścian bocznych. Z przyczyn finansowych jego skutki długo pozostały nieusunięte. W 1819 r. nastąpiła kasata zgromadzenia w Czerwińsku, a tym samym jego prepozytur. Ostatnim eks-kanonikiem, proboszczem Krasnego był Idzi Godlewski (od 1855 do śmierci w 1879 r.).

W XIX w. miały miejsce kolejne remonty kościoła: w 1826 r. (ukończono wówczas przemurowywanie fasady zachodniej, nadszarpniętej pożarem 1808r.), w 1841 r. i w latach 1877 – 1883. Ten ostatni – przeprowadzony za Ludwika hr. Krasińskiego, pod kierunkiem architekta Wincentego Rakiewicza, przy udziale rzeźbiarza Juliusza Faustyna Cenglera – nadał świątyni współczesny nam wystrój. Wnętrze przekształcono „z zachowaniem wszystkiego, co mogło być zachowane” (m. in. zlikwidowano kazalnicę umieszczoną na drugim filarze północnym, ażurową oprawę architektoniczną ołtarza głównego, drewniana barierkę wydzielającą prezbiterium, zamieniając ją na sporządzoną z białego marmuru, przełożono kamienna posadzkę prezbiterium i na długości jednego i pół przęsła nawy głównej , płytę nagrobną Teresy i Jadwigi Krasińskich – wmurowaną dotychczas od strony północnej na początku prezbiterium – położono ukośnie, na cokole, w tym samym miejscu, nad nią umieszczając nową ambonę).

Ludwik Krasiński także „podziemną kryptę na nowo przesklepił (chodzi o osiemnastowieczną kryptę pod prezbiterium) na włoski sposób nisze dla trumien poczynił, marmurem białym ściany wyłożywszy” oraz sprawił nową posadzkę w całej świątyni (dotychczas podłoga była drewniana z wyjątkiem prezbiterium i półtora przęsła nawy głównej) oraz ufundował nowy marmurowy ołtarz główny.

Wykonano wówczas także sporo nowych mebli. Z litego dębu: kazalnicę, trzymiejscową lożę kolatorską, 2 siedzenia (sedilia) dla celebransów, ławy przyścienne w nawach bocznych i pod chórem oraz szafy zakrystyjne; z sosny fornirowanej dębiną: boazerię z portalami wiodącymi do zakrystii i duży konfesjonał pod chórem; z sosny przemalowanej (mazerowanej) na dąb: 4 konfesjonały małe i ławki dla wiernych w nawie głównej – uzupełniając nimi już będące nieliczne intarsjowane ławki barokowe oraz z sosny fornirowanej orzechem: szafy w skarbcu.

Wnętrza górnych części szaf w skarbcu wybito efektownymi tapiseriami sporządzonymi z fragmentów jedwabnych tkanin i pasmanterii (przeważnie z XVIII w.) oraz wyposażono w konsolki na zabytki, dolne części przeznaczono na sięgający XVI w. księgozbiór oraz szuflady na tkaniny.

W skarbcu kościoła w Krasnem przechowywano dużą ilość argenteriów (naczyń liturgicznych wykonanych ze szlachetnych metali) i innych sprzętów liturgicznych oraz fragmentów wyposażenia kościoła wyłączoną z codziennego kultu. Jak bogate były te zbiory, pisał o tym historyk sztuki F. M. Sobieszczański w 1864 r.: „Skarbiec tutejszy do najzamożniejszych liczonym być może: zaopatrywali go bogatemi w sztukę i metal liczni prałaci rodziny Krasińskich i liczni z niej pochodzący dygnitarze, a nawet obcy zupełnie panowie.” Skarbiec został ograbiony w czasie II wojny światowej, nie wiadomo czy dokonali tego Niemcy czy wojska bolszewickie. Księgozbiór pozostający w skarbcu składał się z zapisów m. in. bpa krakowskiego Franciszka Krasińskiego, archidiakonów krakowskich Stanisława i Jana Krasińskich i innych darczyńców. W 1977 r. było to 287 tomów z XVI-XIX w., częściowo oprawnych w deski i skórę, w tym kilkanaście rękopisów .

O tym księgozbiorze wspominał w 1841 r. gen. Wincenty Krasiński w liście do Kajetana Koźmiana: „Może bym Drusia (Andrzeja Koźmiana) zawiózł do bardzo bogatej Biblioteki bernardyńskiej o mile od Opinogóry, lecz strzeżonej tak jak słoma od psa co nic i nie da nikomu.”

W 1881 r. Ludwik Krasiński sprowadził organy do kościoła w Krasnem, które wykonała firma Jana Śliwińskiego ze Lwowa. Na powyższym instrumencie gra się w kościele kraśnieńskim do dnia dzisiejszego. Pierwsza wojna światowa spowodowała nadszarpnięcie wieży, murów przywieżowych, sklepień naw oraz dachów; skutki zniszczeń usunięto jeszcze w 1915 r. z fundacji kolatorów. W wykazie kościołów uszkodzonych i zniszczonych oraz dzwonów kościelnych zabranych podczas I wojny światowej w diecezji płockiej (1915 r.), przechowywanym w Archiwum Państwowym m.st. Warszawy znajdujemy wiadomość, że kościół w Krasnem: „Kościół pociskami armatnimi poważnie uszkodzony; ściany w kilku miejscach rozbite; wieża w kilku miejscach zarysowana; dach cały zniszczony. Sklepienie w kilku miejscach przebite, a tynk na nim odbity; drewniana sygnaturka spalona; okna uszkodzone”.

Kościół doznał nieznacznych zniszczeń podczas działań drugiej wojny światowej, ale świątynia prawdopodobnie uniknęła rozbiórki jedynie dzięki osobistej interwencji księżnej Ludwiki z Krasińskich Czartoryskiej u Hansa Franka.

Po II wojnie dokonywano remontów kościoła w latach: 1954-1956, 1967-1971 i w 1988 r. W latach 2012-2014 wykonano generalny remont podziemi kościoła, które uprzednio zostały zalane przez wody gruntowe. Katakumby z grobami Krasińskich zostały odrestaurowane. Odwodniono grunt wokół kościoła i pod katakumbami. Wokół kościoła ułożono chodnik z kamiennej kostki. Dzięki pomocy profesorów i studentów Wydziału Konserwatorskiego Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie rozpoczęto też prace przy ratowaniu bezcennych fresków zdobiących nawę kościoła. Dokonano również remontu zewnętrznej elewacji kościoła. Przy kościele stanął pomnik św. Jana Pawła II.


Google
KRASNE
RÓD KRASIŃSKICH


MAJOWE
2017r.


FATIMA
SANKTUARIUM W FATIMIE


KRASNE


ROK 2017


PEREGRYNACJA OBRAZU
PANI JASNOGÓRSKIEJ


SDM




KOŚCIÓŁ W KRASNEM
TWITTER


Przetłumacz stronę

PRZYDATNE STRONY
Pogoda
DIECEZJALNE
DUSZPASTERSTWO MŁODZIEŻY



Imieniny
Shoutbox
Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość.

10/08/2014 20:57
Witamy!
Aktualnie online
· Gości online: 4

· Użytkowników online: 0

· Łącznie użytkowników: 3
· Najnowszy użytkownik: Wiesiawojt
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
name